Są to najczęściej znajdujące się w worku przepuklinowym i uwypuklające się pod skórę: tkanka tłuszczowa z brzucha lub jelito cienkie, czasem dochodzi do przemieszczenia pęcherza moczowego a nawet jelita grubego. Przepuklina wyraźnie się powiększa przy czynnościach angażujących mięśnie brzucha.
Otwór, przez który wychodzi przepuklina nazywamy „wrotami przepukliny”. Zależnie od rozmiaru wrót, na początku zwykle można zawartość worka odprowadzić
z powrotem do brzucha i jest to zupełnie bezbolesne, z czasem dochodzi do rozciągnięcia wrót, powiększania worka i przyrośnięcia przepukliny do otaczających struktur, w ten sposób odprowadzenie jej może stać się niemożliwe. Mówimy wtedy o przepuklinie „nieodprowadzalnej”. Początkowa, niewielka przepuklina czasem daje bardzo uciążliwe dolegliwości bólowe, głównie podczas dźwigania. Chirurg badając przepuklinę ocenia jej bolesność, wielkość, rozmiar wrót i odprowadzalność.
Zabieg naprawczy przepukliny to jedna z najczęściej wykonywanych procedur chirurgicznych. Wcale jednak nie oznacza to, że jest to zabieg łatwy i pozbawiony powikłań. Zasada jest w każdej przepuklinie ta sama – polega on na zidentyfikowaniu worka przepuklinowego, oddzieleniu go od pozostałych struktur, wycięcie jego nadmiaru w razie potrzeby i odprowadzeniu wraz z zawartością do jamy brzusznej. W metodach beznapięciowych (zalecanych przy planowych zabiegach) wrota przepukliny zaopatruje się specjalną siatką.
